wisieć w przestrzeni.

niepozornie zamykam się w sobie, zaciśnięte usta niemą kreską rysują się na obliczu, kłykcie już pobielały, jakiś ostatni impuls pędzi nerwami do mózgu, krzyczy że boli, boli, ale ten mózg też już zamyka się w sobie.

uodporniłem się chyba na ból, ten zadawany przez siebie tak myślę, często już nic nie czuję choćbym chciał, zresztą to może i dobrze bo nieadekwatne byłoby do stanu w jakim wiszę już dłuższą chwilę czucie czegokolwiek. 

swoją drogą to ciekawe że doszedłem w życiu do takiego momentu, gdy zauważam jak zmieniło się moje ja, gdy może trochę jak przez mgłę pamiętam jakie ono zwykło być w jakimś nieodległym momencie w przeszłości. pragnienia odurzają mnie, ich nieposkromione szpony chciwie obłapiają każdy centymetr kwadratowy mojego umysłu, coraz mocniej i boleśniej przebijają się przez tkaną latami barierę dystansu do świata. nie wiem co się dzieje, czy nie lepiej byłoby jednak schować się głęboko w czeluściach ciemności.

wziąć do ręki papierosa i szklankę z whisky. i tak wisieć w przestrzeni z dala. 

***

I'm sippin' the whiskey, 

it tastes so good

I used to look for a friend

but no one ever would

know me

as a friend should do

So I'm here alone with the whiskey in my hand

I'm gonna get drunk with my one and only friend